yeni evimde ilk gece. akşamın büyük kısmını taşıma kutuları arasında geçirdim. az önceye kadar da gardırobumu yerleştiriyordum. bu beni epey meşgul etti. aslında taşınmadan evvel dolabımı epeyce hafifletmiştim. çoğunu çevremdekilere dağıttım. özellikle arkadaşlarımın kızlarına çünkü arkadaşlarıma olmuyor giysilerim. bedenlerimiz farklı. kıyafetleri tek tek kolilerden alıp renklerine göre sınıflandırıyorum. beyazlar beyazların yanına, siyahlar siyahların yanına... sanki hayatı da böyle kolayca düzenlemek mümkünmüş gibi.
bu evin duvarları tanımıyor beni, odalar henüz bana ait değil. kitaplığa alelade yerleştirdiğim kitaplarım birbirine yabancı insanlar gibi. dostoyevski, emrah serbes'le yan yana duruyor. orkidelerim, kaktüslerimle aynı pencere pervazındalar. her şey yarım, her şey tuhaf.
minik minik işlere bölünüp bir yandan da kıyafetleri askılarken şehir yavaş yavaş karardı. önce birkaç ışık yandı, sonra bütün binalar küçük küçük yıldızlara dönüştü. bir süre hiçbir şey yapmadan öylece durdum. itfaiye sirenleri yükseliyordu zaman zaman. sanırım istasyona yakınım. eskiden vadim vardı. bazen sabahın ilk ışığı oraya düşerdi. bazen akşamın rengi orada daha uzun kalırdı. insan bazı yerlere yalnızca bakmaz; onunla birlikte yaşar. bir manzara, fark etmeden insanın içine yerleşir. ve ben artık vadimden uzaktayım. şimdi önümde başka bir ankara manzarası var. başka bir hayatın başlangıcındayım.
oğlumla yeni bir hayatımız var. annem ve kardeşlerim annemin memleketi olan eskişehir'e taşındı. böylece ankara'da kimsemiz kalmadı. bunu sorun etmiyorum. aksine iyi hissediyorum. yalnızlığı çok seviyorum. hem annem bana bir tren mesafesinde. bir pazar sabahı trene binip birkaç saat sonra onun mutfağında, kahve yanında anne kurabiyesi yerken bulabilirim kendimi.
bu ev henüz sadece bir ev. zamanla başka bir şeye dönüşecek. pencere kenarında büyüyen bir çiçek, masada unutulan bir anahtar, bir akşam söylenen basit bir cümle... hayatın en güzel yerleri çoğu zaman böyle saklanıyor. bu gece dışarıda ankara parlıyor.
